![](https://www.bieg.umed.wroc.pl/wp-content/uploads/2015/06/bieniek.jpg)
dr hab. n. med. Andrzej Bieniek
Specjalista chirurgii plastycznej, chirurg ogólny
Adiunkt Kliniki Dermatologii, Wenerologii i Alergologii
Lekarz prowadzący Oddziału Chirurgii Plastycznej Szpitala Klinicznego nr 1
Biegam od czasów licealnych i studenckich, choć na początku bardzo nieregularnie, w czym przeszkadzało intensywne „życie towarzyskie”. Niemal codziennie bieganie towarzyszy mi od rozpoczęcia pracy w charakterze lekarza. Uważałem zawsze, że bieganie daje mi siłę i odporność psychiczną konieczną do zniesienia olbrzymich wymagań związanych z pracą lekarza (w moim wypadku – chirurga, nauczyciela i pracownika naukowego). Obecnie staram się codziennie przebiegać 4–5 km (co zajmuje mi ok. 30 min). Nie traktuję tej aktywności jako wyzwania sportowego, lecz głównie jako najlepszy z możliwych środków poprawiających jakość życia i radzenia sobie w wielu – nieraz trudnych – życiowych i zawodowych sytuacjach.
W swojej „biegaczej” historii miewałem także epizody uczestnictwa w biegach długich. Brałem udział w sześciu maratonach (Wrocław, Poznań,), dziesięciu półmaratonach (Wrocław, Piła), czterech biegach na 10 km (Trzebnica). W trakcie przygotowań obciążenie treningowe zwiększam – przebiegam wówczas np. 5 km cztery razy w tygodniu w tempie maksymalnym (co w moim przypadku oznacza około 25 min), a ponadto raz na tydzień lub na dwa tygodnie – np. 15–20 km w tempie spacerowym.
Nadal czasem mam ochotę na sprawdzenie się w zawodach masowych, co daje wyjątkową szansę na naturalną utratę wagi (muszę niestety z tym problemem walczyć) i na pozytywnego kopa adrenalinowego. Obecnie jestem zapisany na kolejny nocny półmaraton wrocławski.
Bardzo cieszę się, że powstał pomysł Biegu Uniwersytetu Medycznego. Jestem za niego wdzięczny doc. Tomaszowi Zatońskiemu i deklaruję swoje w nim uczestnictwo.
Myślę, że jako lekarze będziemy mogli zaświadczyć swoim przykładem o tym, że uprawianie sportu powinno być uznane za jeden z podstawowych atrybutów zdrowego stylu życia i jednocześnie za jedną z podstawowych, a niedocenianych form profilaktyki schorzeń cywilizacyjnych.